Andere mensen helpen kan in kleine dingen zitten: een keer voor iemand strijken, boodschappen doen, de hond uitlaten, een band plakken of helpen bij de belastingaangifte. Omdat ik niets van dit leuk vind (of het gewoon niet kan), ging ik op zoek naar iets anders. Ik eindigde (mijn leven, dacht ik) bij de bloedbank.

In een gekke bui hebben vriendin en ik ons aangemeld, ongetwijfeld in het gezelschap of bijzijn van een borrel. Van tevoren was ik ook best enthousiast, omdat ik mooie verhalen over stroopwafels en roze koeken had gehoord. Ja, en je helpt natuurlijk mensen, maar dat was bijzaak. Voordat ik het wist hadden we ons met een positief voorgevoel aangemeld via sanquin.nl (gaat eenvoudig, joh!).

Het mortuarium

Dat positieve voorgevoel verdween echter snel toen ik ontdekte dat de bloedbank in Tilburg ergens achter het toch al troosteloze ziekenhuis is weggestopt, op een locatie waar niemand die je ooit terugvindt, waarbij je bovendien eerst langs het mortuarium moet rijden. Ik interpreteerde dit als een duidelijk signaal. Dat je ook je legitimatie moest meenemen, was bovendien een teken dat ze na je overlijden snel konden zien wie je was.

Eenmaal binnen werd het er niet beter op. Overal vrouwen in lange witte jassen, en dat is meestal geen goed teken heb ik geleerd. Met een zo’n lange witte jas (ik noem haar Zuster) had ik een intakegesprek, al voelde het voor mij meer als een exitgesprek. Vriendin was al weg voor haar eigen exitgesprek, dus ik moest even op zoek naar een andere hand om in te knijpen als het spannend werd. Het werd die van Zuster.

Ik moest van alles vertellen over mijn vakanties, lengte, gewicht (sowieso -3 kilo) en gezondheid. Toen begon ze een ellen(dig) lang verhaal over verre vakanties waar je ziektes oploopt, soa’s, griep en code rood (kom dan niet!). Ik luisterde niet, want ik was in gedachte mijn begrafenis aan het voorbereiden. Tot ik met één opmerking weer terug op aarde werd geroepen: “En dan gaan we als alles goed is volgende keer wat bloed afnemen.”

‘Wat bloed’: een halve liter. EEN HALVE LITER! In ongeveer 8 minuten. Ik ben nog nooit zo snel afgevallen maar begon toch wat terug te krabbelen, omdat ik niet het idee had dat ik dit ging overleven. Zuster dacht er anders over, en voordat ik het doorhad was er een vingerprik afgenomen. Ik snap dat baby’s huilen bij een hielprik, maar ik hield me sterk en staande, al voelde ik het bloed naar mijn tenen zakken. Misschien in een poging geen bloed uit mijn vinger te laten stromen, maar daarin faalde ik dan jammerlijk.

De spuit

Volgende stap was het afnemen van vier buisjes ‘proefbloed’, om te kijken of je bloedeigen bloed jouw dood (en andermans leven) wel waard is. En dus kwam ik terecht bij de (overigens best relaxte) stoelen, met uitzicht op een televisie. Met een dodelijk (nog een signaal!) saaie voetbalwedstrijd, dat wel. Toen de zuster aankwam met een spuit van zeker 10 centimeter (ik overdrijf niet!), vond ik het een mooi moment om te melden dat ik nog niet onder algehele narcose was gebracht.

Spuit

Dat klopte. Oké, maar mijn bloedend hart inmiddels niet meer. En terwijl om mij heen powerbanks, stuiterballen en pennen werden uitgedeeld aan mensen die al 50 (!) keer bloed hadden gedoneerd, werd bij mij zonder aarzelen de spuit van zeker 20 centimeter mijn arm in geduwd. Ik dacht op voorhand dat ik crepeerde, maar het viel best mee. Ik ben niet eens flauwgevallen – ja, van de saaie voetbalwedstrijd, dat wel.

Roze licht aan het eind van tunnel!

Voordat ik het wist was ik klaar en kon ik weer gaan. Maar niet voordat ik een roze koek op had, want daarvoor kwam in ten slotte, ha! En een dag later kan ik je zeggen dat ik nog (of weer) leef. Zonder bloedarmoede, en zelfs het enorme litteken van de spuit van zeker 25 centimeter is niet meer zichtbaar. Ergens wel jammer, want dan kan ik niet met mijn oorlogswond pochen bij mijn vrienden.

roze koek

Maar ik sta nu al weer te springen om de volgende roze koek. En om de powerbank. Oh, en om mensen die mijn bloed goed kunnen gebruiken te helpen, dat natuurlijk ook.


Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.