Met een glimlach van oor tot oor stap ik op de fiets. Dit is de dag waar ik maanden, misschien zelfs jaren, naar heb uitgekeken: mijn laatste werkdag! Althans, in loondienst. Wat een heerlijk gevoel.

Klappertandend te laat

Vrolijk fluitend ga ik op pad, tot de kou mij in zijn greep krijgt en het fluiten plaatsmaakt voor klappertanden. Het mag de pret niet drukken: ik fiets deze route voor het laatst. Alhoewel, ik moet later nog terug om de sleutel en laptop in te leveren.

Veel te laat huppel ik mijn kantoor binnen. Maar ach, wat maakt het uit. Ik hoef na vandaag niets meer. Toch voelt het helemaal niet zo: mijn opvolger is nog niet bekend, dus ik heb de overdracht nog niet kunnen regelen.

Desillusie

Formeel ben ik na vandaag dus klaar, maar in de praktijk ben ik er helemaal nog niet vanaf: het leed dat werknemerschap heet. Het voelt als een desillusie, een feestje dat maar niet op gang wil komen.

Toch probeer ik me er overheen te zetten: vanmiddag wordt mijn afscheid gevierd. Alsof het een feest is dat ik vertrek. Ja, voor mij wel, maar ik hoop toch vooral dat mijn (bijna oud-)collega’s dat anders zien.

Ik heb er zin in. Want hoe kun je beter je laatste werkdag (sterker nog, werkanderhalfjaar) eindigen dan met een feestelijke borrel? Niet beter dus, wat mij betreft.

Fashionably late

mailbox

Te vroeg op je eigen feestje komen kan echt niet, dus ik heb netjes gewacht tot na de start. Om 1 minuut over 4 stipt klap ik mijn laptop dicht. Alle ongelezen mails verwijder ik met één klik op de delete-knop. Ik doe het licht uit en sluit de deur achter me. Borrelafscheidtijd!

Veel lieve woorden, oprechte succeswensen, gemeende bedankjes, een fles whiskey en een Bol.com-bon later is het tijd om te gaan. Iedereen is weg. Op weg naar een nieuwe werkdag op hetzelfde kantoor, met dezelfde collega’s. 

Maar ik niet. Dit was het dus, een tijdperk in loondienst. Klinkt het zwaar, mismoedig? Misschien wel.

Klappertandend naar de toekomst

Een blik in mijn agenda brengt mijn glimlach terug: over tien minuten heb ik een afspraak bij een klant. Als zelfstandige. En morgen een gesprek bij Achmea Rechtsbijstand. Als zzp’er. En overmorgen een interview met een ondernemer. Als freelancer.

Jeeh, dit was mijn laatste dag! Tijd voor een nieuwe start! Met plezier fiets ik de toekomst tegemoet. Tot de kou mij bevangt en ik begin te klappertanden. Maar met een lach van oor tot oor.


3 reacties

Ron Ritzen · 29 november 2018 op 23:57

Ha, die Michael. Niet alleen een uitermate kundig collega en een prettig mens (zeg je dat zo?), maar ook iemand met ballen (die met een ZZP-move doet, wat ik niet zou durven).

    michael · 30 november 2018 op 11:52

    Wat een leuke, complimenteuze reactie, Ron, dank je wel!

Mijn KvK-inschrijving: de nummertjesparade - Voor Straks · 5 december 2018 op 11:24

[…] week geleden liep ik (bijna) voorgoed naar buiten bij mijn ‘laatste werkgever’. Een gedenkwaardig moment. Maar ik heb geen zin om stil te zitten. […]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.