Als zelfstandige heb ik de vrijheid om te gaan, staan en zitten waar ik wil. Dat is leuk, maar ook even wennen. Want waar moet je op freelance vrijdag naartoe met je goede bedoelingen in je hoofd, je laptop op je rug en je ziel onder je arm?

Thuis werken kan, maar is niet altijd even inspirerend. Bovendien ligt afleiding op de loer: de kinderen, stofzuiger, zonnige tuin of bank. Niet allemaal even inspirerend, maar het blijft afleiding.

09.00: de deur uit

Daarom probeer ik zo nu en dan buiten de deur te werken. Om andere mensen te ontmoeten en om in een andere, inspirerende omgeving te zijn. 

Zeker op vrijdag: dan komen opa en oma oppassen en wíl ik niet eens thuis zijn. Dat is kwali-tijd voor Nina, opa en oma, zonder papa die naar de keuken glipt voor koffie of lunch. 

En om stiekem te kijken of alles wel goed en volgens de regels gaat. (Nee, natuurlijk niet, met opa en oma is het feest en dan mag alles. Maar dat wil ik niet weten.)

Dus vertrok ik vanmorgen vol goede moed: mijn freelance vrijdag!

09.30: flex, cowork of meet-up?

Maar waar naartoe? Ik ben nog niet bepaald thuis in de flexwerkplekken, coworkplace en meet-up-locaties in Tilburg (tips, iemand?). Daarom heb ik mijn dag als nomade doorgebracht. Struinend van plek naar tent en van kruk naar sofa.

Zo begon ik in de bibliotheek: persoonlijk een heel fijne plek (boeken!) en lekker rustig. En ze promoten het zelfs als werkplekMaar na tien minuten keiharde concentratie begonnen mijn gedachten en maag tegen te werken. Erge trek. Scheurende honger.

Een snelle blik op de catering in de bibliotheek bevestigde mijn knorrende onderbuikgevoel: niks. En de koffie ziet er net zo oud uit als de gemiddelde bezoeker. Boven de zestig dus. Ik vermoed dat het uit de tijd komt dat slow coffee nog gewoon ‘een bakkie filterkoffie’ was.

10.00: koffie(tent)

Dat werd ‘m dus niet. En zo struinde ik na twintig minuten weer door de binnenstad, op zoek naar een plek waar eten achter een beeldscherm geoorloofd is. 

De echte hipstertenten met xenosversiering, sissyboyverlichting en ‘home is where the heart is’-bordjes heb ik overgeslagen. Ik heb immers geen Apple-telefoon of laptop (wat dan weer een MacBook heet), en dan hoor je er toch niet helemaal bij.

Dus eindig ik mijn zoektocht met een goede kop koffie bij Coffee Fellows. Maar na één koffie en twintig minuten krijg ik toch het gevoel dat ik word weggekeken. Ik zit immers alleen maar een stoel en de wifi bezet te houden. Maar wat dan?

Borrel(tijd)

Ik voel me inmiddels een dakloze, ontheemde vreemdeling in eigen stad die niet naar huis kan (of nee, wil). Tot ik bedenk dat het vrijdag is. En ik als zelfstandige mijn eigen baas ben. En ik mijn eigen werk- en weekendtijden kan bepalen. 

Niet dat ik me onder het juk van een echte baas te beroerd voelde om op vrijdag op tijd aan de borrel te gaan. Maar toch, lang leve de vrijheid van de zelfstandige! Niemand die mij en mijn biertje nu raar aankijkt. 

Behalve de barman. Maar dat is misschien omdat het pas half 11 ’s ochtends is.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.